Poñer unha mesa orixinal non consiste necesariamente en utilizar unha vaixela sofisticada ou reservar os nosos mellores obxectos para unha ocasión especial. Ás veces, o verdadeiro carácter dunha mesa nace de mesturar materiais, introducir pezas inesperadas e prestar atención a eses pequenos detalles que converten unha comida cotiá en algo diferente.
En Atalanta entendemos a mesa como un espazo de encontro, pero tamén como un territorio para o deseño, a artesanía e a cultura gastronómica.
A madeira como punto de partida
Cerámica, vidro, liño, aceiro, fibras naturais… Unha mesa orixinal admite numerosos materiais, pero a madeira posúe unha calidade difícil de reproducir: achega inmediatamente calidez e naturalidade.
Non é necesario que domine toda a composición. Precisamente, unha das claves para crear unha mesa orixinal é utilizala como contrapunto.
Unha peza torneada pode convivir cunha vaixela branca contemporánea. Un prato de madeira pode aparecer entre elementos de cerámica. Un muíño pode converterse nun pequeno acento escultórico sobre un mantel de liño.
A combinación funciona porque a madeira introduce textura, veta e singularidade.
Empezar polos pratos
En Atalanta levamos xeracións creando obxectos vinculados á alimentación e á mesa. Esa tradición continúa hoxe a través de pezas reinterpretadas desde o deseño contemporáneo.
Os pratos de madeira permiten xogar con distintas presentacións e romper a uniformidade dunha vaixela convencional. Poden utilizarse para aperitivos, pans, queixos ou determinadas elaboracións, creando diferentes alturas e puntos de atención.
Para conseguir unha mesa orixinal e equilibrada non é necesario que todos os comensais teñan exactamente os mesmos elementos. Alternar materiais e formatos pode xerar unha composición moito máis dinámica.
A mesa deixa así de ser unha sucesión de obxectos idénticos e comeza a adquirir personalidade.
Pequenos obxectos que transforman a composición
Moitas veces son as pezas máis pequenas as que terminan definindo unha mesa orixinal.
O conxunto Lecer é un bo exemplo. Formado por un prato Aire de pequeno formato, un cunco e unha espátula de madeira, pode incorporarse para presentar patés, hummus, manteigas, marmeladas ou pequenos aperitivos.
O seu interese está precisamente na escala: permite crear pequenos espazos dentro da propia mesa e coidar a presentación de alimentos moi sinxelos.
Tamén un muíño de pementa pode deixar de ser un obxecto puramente funcional para formar parte da composición. En madeira, a súa presenza achega verticalidade e conecta de xeito natural o deseño co propio ritual gastronómico.
Unha paneira que recupera a cultura do pan
O pan ocupa un lugar central na nosa cultura gastronómica e merece algo máis que aparecer discretamente nun extremo da mesa.
A paneira-artesa de Atalanta recupera a memoria das antigas artesas vinculadas á elaboración doméstica do pan e trasládaa a un obxecto contemporáneo.
Incorporala permite introducir historia e territorio na composición, pero tamén recuperar un xesto interesante: dar ao pan un lugar propio.
É precisamente esa combinación entre memoria e novos usos a que pode facer que unha mesa resulte diferente sen necesidade de artificios.
Deseñar unha mesa orixinal tamén é deixar espazo
Unha das tentacións ao preparar unha mesa especial é engadir demasiados elementos. Con todo, unha mesa orixinal non ten por que ser unha mesa recargada. O bo deseño tamén consiste en saber retirar.
Deixar respirar cada peza, combinar diferentes alturas, limitar a paleta de materiais e permitir que a comida teña protagonismo adoita producir resultados máis interesantes que acumular obxectos decorativos.
Unha rama, unhas flores silvestres ou simplemente a propia textura da madeira poden ser suficientes para completar a escena.
Unha mesa para usar, non só para fotografar
En Atalanta interésanos especialmente esa fronteira entre deseño e vida cotiá. Os obxectos da mesa deben ser belos, pero tamén deben poder tocarse, moverse, compartir e utilizarse.
Por iso, cando pensamos en como crear unha mesa orixinal, a nosa proposta non pasa por construír unha escenografía perfecta, senón por seleccionar poucas pezas con carácter e deixar que entren en conversación coa comida, as persoas e o momento.
Ao final, unha boa mesa non se lembra unicamente por como estaba posta. Lémbrase polo que sucedeu ao redor dela.

